اقلیم و برنامه ریزی گردشگري ساحلی
مطالعه موردی؛ سواحل جنوبی ایران
مرتضی اسمعیل نژاد، دانشجوی دکترای اقلیم شناسی در برنامه ریزی محیطی
چکیده:
گردشگري شكلي از گذران اوقات فراغت است كه طي دويست سال اخير در اثر تحولات اجتماعي، اقتصادي و فنآوري اين فعاليت كه زماني كالاي لوكس و در انحصار افراد خاص بوده خارج شده و امروز جزئی از نياز هاي اساسي لايه كثيري از افراد جامعه بشمار مي آيد. كشور ايران با گستره وسيع (15 درجه عرض جغرافيايي) تنها از منظر برخورداري از سواحل طولاني درشمال وجنوب و اقليم متنوع ، داراي مزيت نسبي فراواني است كه بهره گيري از آنها در گذران اوقات فراغت به طور اعم و گردشگري به طور اخص نيازمند به برنامه ريزي است. در اين پژوهش سواحل جنوبي كشور از لحاظ زیست اقليمي با روش های سنتی(ترجونگ و اولگی) و روشهای نوین(شاخص تعادل دمایی، گرما و رطوبت، درجه شرجی، درجه خستگی انسان، درجه سختی و مدل تعادل دمایی) در 7 ایستگاه هواشناسی(چابهار،جاسک، بندرعباس، کیش، بوشهر، ماهشهر و آبادان) مورد بررسي قرار گرفت . نتايج حاصله از آن نشان داده است ، سواحل جنوبي در ماه ژانويه و فوريه از بيشترين فراواني مطلوبيت برخوردار است، در نتيجه اعمال اقداماتی مانند: - مطالعه همه جانبه وساماندهي بهينه تعطيلات ساليانه کشور، - ايجاد تعطيلات زمستانه، - افزايش تعطيلات هفتگي از يك روز به دو روز ضروری به نظر می رسد. با توجه به تنوع و تفاوت اقلیمی(گردشگری زمستانه در جنوب و تابستانه در شمال) از ظرفیت های سواحل شمال و جنوب کشور بهره گرفت به نحوی که این امر می تواند به تعادل نسبی در توسعه مناطق منجر گردد.